அகநானூறு
பத்துப் பாட்டுக்களில் ஐந்தாவது முல்லைப் பாட்டு, காவிரிப் பூம்பட்டினத்துப் பொன் வாணிகனார் மகனார் நப்பூதனார் பாடியது.
நற்றிணை
எட்டுத்தொகை நூல்களில் முதலாவதாக இடம்பெற்றுள்ள நூல் ‘நற்றிணை’. ‘நல்’ என்னும் அடைமொழியும் அகப்பொருள் ஒழுக்கத்தைச் சுட்டும்
குறுந்தொகை
பத்துப்பாட்டுக்களில் இரண்டாவதான பொருநர் ஆற்றுப்படை,சோழன் கரிகாற்பெருவளத்தானை முடத்தாமக் கண்ணியார் பாடியது.
ஐங்குறுநூறு
பத்துப் பாட்டுக்களில் மூன்றாவதான சிறுபாணாற்றுப்படை, ஒய்மான் நாட்டு நல்லியக்கோடனை இடைக்கழி நாட்டு நல்லூர் நத்தத்தனார் பாடியது.
கலித்தொகை
பத்துப் பாட்டுக்களில் நான்காவதான பெரும்பாணாற்றுப்படை, தொண்டைமான் இளந்திரையனைக் கடியலூர் உருத்திரங் கண்ணனார் பாடியது.
பதிற்றுப்பத்து
பத்துப் பாட்டுக்களில் ஆறாவதான மதுரைக்காஞ்சி, தலையாலங்கானத்துச் செரு வென்ற பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனை மாங்குடி மருதனார் பாடியது.
புறநானூறு
பத்துப் பாட்டுக்களில் ஏழாவதான நெடுநல்வாடை, பாண்டியன் நெடுஞ்செழியனை மதுரைக் கணக்காயனார் மகனார் நக்கீரனார் பாடியது.
பரிபாடல்
பத்துப் பாட்டுக்களில் எட்டாவதான குறிஞ்சிப்பாட்டு, ஆரிய அரசன் பிரகத்தனுக்குத் தமிழ் அறிவித்தற்குக் கபிலர் பாடியது.
அகநானூறு: 003
களிற்றியானை நிரை
களிற்றியானை நிரை
பின்நின்று துரக்கும் நெஞ்சம்!
பாடியவர் : எயினந்தை மகனார் இளங்கீரனார்.
திணை : பாலை.
துறை : தலைவன் கூற்று - முன் ஒரு காலத்து, நெஞ்சினால் பொருள் வலிக்கப்பட்டுப் பிரிந்தான் தலைமகன். பிரிந்து சென்றவன், இடைச் சுரத்தினின்று அவள் நலம் நயந்து மீளலுற்ற நெஞ்சினைக் கழறிப்போய், பொருள் முடித்து வந்தான். அவன், பின்னும். பொருள் வலிக்கப்பட்ட தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லிச் செலவு அமுங்கியது இது.
(முன் ஒரு காலத்து நெஞ்சிலே பொருளார்வம் எழத் தலைவியைப் பிரிந்து போயினான் ஒரு தலைவன். இடை வழியிலே, அவன் மனம் அவளுடைய எண்ணத்தைத் தூண்டி அவனை மீளுமாறு வற்புறுத்தியது; அதனை மீறிப்போய்ப் பொருள் தேடி வந்தான். இப்போது, மீண்டும் அவன் நெஞ்சு பொருளாசை கொள்ளத் தொடங்கியது. அதன் பழைய நிலையைக் கருதி அவன் போகாதிருந்தான். அவனுடைய காதல் மிகுதியும், அவளைப் பிரிய அவன் உள்ளம் ஒருப்படாத இணைந்த பாசமும் இதன்கண் புலப்படும்.)
கருங் கால் ஓமைக் காண்பு இன் பெருஞ் சினைக்
கடியுடை நனந்தலை, ஈன்று இளைப்பட்ட,
கொடு வாய்ப் பேடைக்கு அல்குஇரை தரீஇய,
மான்று வேட்டு எழுந்த செஞ் செவி எருவை . . . . [05]
வான் தோய் சிமைய விறல் வரைக் கவாஅன்,
துளங்கு நடை மரையா வலம் படத் தொலைச்சி,
ஒண் செங் குருதி உவற்றி உண்டு அருந்துபு,
புலவுப் புலி துறந்த கலவுக் கழி கடு முடை,
கொள்ளை மாந்தரின் ஆனாது கவரும் . . . . [10]
புல் இலை மராஅத்த அகன் சேண் அத்தம்,
கலம் தரல் உள்ளமொடு கழியக் காட்டி,
பின் நின்று துரக்கும் நெஞ்சம்! நின் வாய்
வாய்போல் பொய்ம்மொழி எவ்வம் என் களைமா
கவிர் இதழ் அன்ன காண்பு இன் செவ் வாய் . . . . [15]
அம் தீம் கிளவி, ஆய் இழை, மடந்தை
கொடுங் குழைக்கு அமர்த்த நோக்கம்
நெடுஞ் சேண் ஆர் இடை விலங்கும் ஞான்றே?
கருங்கால் ஓமைக் காண்பின் பெருஞ்சினை
கடியுடை நனந்தலை, ஈன்று இளைப்பட்ட,
கொடுவாய்ப் பேடைக்கு அல்கிரை தரீஇய
மான்றுவேட்டு எழுந்த செஞ்செவி எருவை . . . . [05]
வான்தோய் சிமைய விறல்வரைக் கவா அன்,
துளங்குநடை மரையா வலம்படத் தொலைச்சி,
ஒண்செங் குருதி உவற்றியுண்டு அருந்துபு;
புலவுப்புலி துறந்த கலவுக்கழிக் கடுமுடை
கொள்ளை மாந்தரின் - ஆனாது கவரும் . . . . [10]
புல்லிலை மராஅத்த அகல்சேண் அத்தம்,
கலந்தரல் உள்ளமொடு கழியக் காட்டிப்
பின்நின்று துரக்கும் நெஞ்சம் நின்வாய்
வாய்போற் பொய்ம்மொழி எவ்வமென் களைமா
கவிரிதழ் அன்ன காண்பின் செவ்வாய் . . . . [15]
அந்தீங் கிளவி, ஆயிழை மடந்தை
கொடுங் குழைக்கு அமர்த்த நோக்கம்
நெடுஞ்சேண் ஆரிடை விலங்கும் ஞான்றே?
பொருளுரை:
பெரிய உப்பங் கழிகளிலேயுள்ள முதலைகளின் மேல் தோலைப் போன்று விளங்கும், கருத்த அடிமரத்தையுடைய ஓமை மரத்தின் காட்சிக்கு இனிய பெரிய கிளையில், பாது காவலையுடைய பரந்த ஓர் இடத்திலே, குஞ்சு பொறித்துக் காவல் இருந்த வளைந்த வாயினையுடைய தன் பேடைக்கு மிகுதியான இரையினைக் கொணர்ந்து தருவதற்காக மயங்கி, இரையை விரும்பி எழுந்தது, சிவந்த காதுகளை யுடைய ஓர் எருவைச் சேவல்.
வானைத் தழுவும் முடிகளையுடைய சிறந்த அம்மலையின் சாரலில் ஒருபுறத்தே, அசைந்த நடையினையுடைய மரையாவை வலப்பக்கத்திலே வீழுமாறு அடித்து வீழ்த்தி, அதன் ஒள்ளிய செங்குருதியை உறிஞ்சிக் குடித்து அருந்திவிட்டுப், புலால் நாற்றமுடைய ஒரு புலியானது, அதனைக் கைவிட்டுச் சென்றது. மூட்டுவாய் கிழிந்து, மிகுந்த முடைநாற்றம் வீசிக்கொண்டிருந்த அந்த மரையாவின் தசையைக் கொள்ளைக் கூட்டத்தினரைப் போலக் கவர்ந்து சென்று கொண்டிருந்தது அந்தப் பருந்துச் சேவல். அத்தகைய காடு, இலைகளற்ற மரங்களையுடையதாக அகன்று, நெடுந்தொலைவு பரந்தும் கடக்கும்.
"என் தலைவிக்கு நல்ல கலன்களை ஈட்டிக் கொணர்ந்து தரல் வேண்டும்" என்ற உள்ளத்துடன், அதனைக் கடந்து செல்லவும், என்னைப் பின்நின்று தூண்டி விடுகின்ற என்னுடைய நெஞ்சமே!
முருக்கம்பூவின் இதழ்கள்போலக் காண்பதற்கு இனிய சிவந்த வாயிதழ்களையும், அழகிய இனிக்கின்ற பேச்சினையும், தெரிந்தெடுத்த ஆபரணங்கள் அணிந்த சிறப்பினையும் உடைய, என் மடந்தையின் வளைந்த காதணிகளுடன் பொருந்துகின்ற அமர்த்த கண்களின் பார்வையானது, நெடுந் தொலைவிலே யுள்ள பாலைவழி இடத்தும், என் உள்ளத்தே என்பால் தோன்றி, என்னை மேற்செல்லவிடாது தடுக்கும் அல்லவோ?
வாய்மைபோல நீ உணர்த்தும் பொய்ம்மொழிகள் அத்தகைய என் துன்பத்தினை எங்ஙனம் போக்குமோ? அதனைச் சொல்வாயாக!
சொற்பொருள்:
1. மேஎந்தோல் - மேவின தோல். 3. கடி காவல். இளைப்பட்ட - காவற்பட்ட/வலைப்பட்ட. 4. அல்கு இரை - மிக்க இரை. 5. மான்று - மயங்கி. விறல் - பெருமையால் பிற மலைகளை வென்ற சிறப்பு. 7. வலம்பட - வலத்தே வீழ; வெற்றி பட. உவறி உண்டு - உறிஞ்சிக் குடித்து; ஊற்றி உண்டு. 9. கவவு மூட்டுவாய். 13. துரக்கும் - முடுக்கும்.






